Wachtenden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beeld in tien delen door Leo de Vries, 1967-1970

 

 

De beeldengroep ‘Beeld in tien delen’ maakte De Vries in opdracht van het  Drinkwaterproductiebedrijf Berenplaat (later Evides) dat nieuwe gebouwen had laten zetten te Beerenplaat gemeente Spijkernisse. De opdracht kreeg De Vries via de architect Wim Quist. In de uitvoering borduurde hij voort op een driedelige beeldengroep die hij twee jaar eerder maakte voor een school in Amsterdam-Zuid.

 

 

 

                             

                             

 

                                                                                                                             Het Vrije Volk, 30 september 1969

 

 

Uit ‘Ons Erfdeel’ 1985:

 

[..]  Beeld in tien delen, een opdracht voor de drinkwatervoorziening de Beerenplaat bij Rotterdam, waar Leo de Vries aan werkte van 1967 tot 1970. Het bestaat uit tien figuren in vaurion van tweeeneenhalve meter hoog, een halve meter diep en samen een afscheiding vormend van vijftien meter breed. Drie maanden had hij een helper voor het ruwe aanhakken, Kees Otten; daarna stond hij alleen tegenover zestig ton kalksteen. De architect die hem de opdracht had bezorgd verdween met stille trom; hij wilde geen getuige zijn van de mislukking van zulk een koene moed. Na drie jaar van eenzaam werken, van hoop en wanhoop, meldde Leo de Vries zich present:

er stonden tien reusachtige gestalten, veelal torsen, met vooral aan de bovenkant een blokvormig accent, dat zich helder aftekende tegen de lucht.

 

 

 

 

 

 

                                                       de achterkant van de rij laat negen beelden zien

 

 

Tien delen

 

Negen van de tien beelden staan in een licht gekromde rij, het tiende en lagere beeld staat iets uit de rij in het midden als een kleine Napoleon voor zijn troepen of als een kind naast een rij wachtenden. In bovenstaande tekst uit 1985 worden de beelden ‘veelal torsen’genoemd. De muur van beelden zou een rij wachtenden kunnen voorstellen bij een waterbron. Voordat het drinkwaterleidingnet opgezet werd en daarmee het water in ieder huis uit de kraan komt, haalde men het water uit putten en bronnen en soms bij het tappunt van een watertoren.

 

 

 

 

                                                                          het kleinere, uit de rij springend beeld

 

 

 

                           

 

                                                                           een vrouwentorso met kind op de heup

 

 

Tweede leven

 

Het beeld maakte deel uit van de expositie ArtZuid 2013. Een maand na de tentoonstelling bracht de organisatie het bericht naar buiten dat het werk blijft staan aan de Apollolaan en niet terugkeert naar Spijkernisse. ArtZuid krijgt het werk in langdurig bruikleen en is daar blij mee liet directeur van Heeswijk van de stichting weten. “Stichting Leo de Vries en de weduwe van de beeldhouwer attendeerden ons destijds op het imposante beeldhouwwerk van 15 meter lang. Het leidde een haast onopgemerkt bestaan, achter een hek. Dit meesterwerk van de Amsterdamse beeldhouwer Leo de Vries verdient een prominent tweede leven op de Apollolaan.”

 

Niet alle bewoners zijn blij. Een reactie van een buurtbewoner: “Zoals mevrouw van Heeswijk inmiddels heeft vernomen zijn niet alle bewoners aan de Apollolaan erg gelukkig met dit enorme kunstwerk. De rij enorme beelden wordt door een aantal bewoners die hier nu dagelijks op uitkijken geassocieerd met minder prettige herinneringen. Het verzoek om het kunstwerk te laten verwijderen is ook aan mevrouw van Heeswijk gedaan. Onbegrijpelijk is het voor mij dat zij nu erg blij is dat het kunstwerk blijft staan.”

 

 

 


 

Leo de Vries (1932-1994)

 

De Vries herinnerde zich dat hij op de kleuterschool al beelden wilde maken. Hoewel De Vries ook in hout werkte, was steen zijn favoriete materiaal. Hij maakte geabstraheerde menselijke figuren waarbij de blokvormige opbouw geïnspireerd is op het werk van de Oostenrijker Wotruba. Als men De Vries vroeg waarom hij iets op de een of andere manier deed, antwoordde hij altijd kort: ‘Zo moet het’ of ‘Hier staat het’. Hij bewerkte de steen direct, zonder voorstudies.

 

In 1962 richtte hij met negen andere kunstenaars de Groep Scorpio op, ze richtten zich in hun werk op het breukvlak van abstractie en figuratie. De hoop was buiten hun eigen locatie tentoonstellingen te mogen maken, maar die hoop bleek ijdel.

 

 

Wikipedia

 

 

 

 

 

 

 


 

Apollolaan, Amsterdam-Zuid

 

Foto’s: juni 2013

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Buitenbeelden in Amsterdam Zuid