Punaisemannen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik, aan het dromen door Jan Fabre, 1978

 

 

 

 

 

 

Eigen vlees en bloed

 

Fabre heeft zijn voorouder Jean-Henri Fabre (1823-1915) verbeeld, maar in zijn eigen gedaante. De familierelatie is niet helemaal duidelijk, Jan Fabre heeft Jean-Henri Fabre zijn oom, grootvader en overgrootvader genoemd (de moeder van Jan F: 'Jan liegt nooit maar hij heeft veel fantasie'). De kunstenaar vereert wetenschappers, onderzoekers. Zijn voorvader was een gerespecteerd entomoloog, insectenkundige.

 

In de jaren zeventig voerde Fabre een performance op waarin hij het vel van zijn been schuurde met schuurpapier. Hij deed het om bij het ‘wezenlijke deel’ van zijn lichaam te komen, het vlees te onderzoeken. Het beeld ‘Ik, aan het dromen’ verwijst naar deze performance. Benen en twee stoel- en tafelpoten zijn omwikkeld met rauw vlees.

 

Automutilatie

 

Sinds 1978, het jaar waarin dit beeld gemaakt werd, tekent Fabre met zijn bloed. “Toen ik nog een jongen was, ging ik eens naar Brugge naar een tentoonstelling over de Vlaamse meesters. Ik herinner me dat ik een fysieke schok voelde – ik ontdekte de performance voor ik ook maar wist wat het woord betekende. Ik ging terug naar het hotel en begon mezelf te snijden. Ik bloedde. Het deed overal pijn. Later ontdekte ik dat vele Vlaamse primitieve schilders hun verf mengden met bloed. Dit fenomeen is daarom onderdeel van onze artistieke traditie.

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

Oude spirituele reiziger door Jan Fabre, 2001

 

 

Astronaut

 

Dirk Frimout (1941) is de eerste ruimtereiziger van België. In 1992 cirkelde hij met zes collega’s negen dagen rond de aarde. Fabre maakte in 2006 het werk ‘De astronaut die de zee dirigeert’, hij liet zich inspireren door Frimout. Fabre in 2006: “Het is een expressie van de drang om grenzen te verleggen. En dat is ook wat Dirk Frimout destijds deed." Dirk Frimout vond het een eer dat Jan Fabre hem vroeg model te staan. "Het is ook een uiting van mijn waardering voor hem", zegt Firmout. "Ik zou dit niet voor iedereen doen."  De oude spirituele reiziger zou een eerder eerbetoon van Fabre aan Frimout kunnen zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Jan Fabre (1958. B)

 

Wikipedia

 

 

Tentoonstelling Hortus/Corpus, 10 april – 4 september 2011

 

Jan Fabre heeft aan de tentoonstelling de namen hortus (tuin) en corpus (lichaam) meegegeven. Fabre: “De tuin als een (mijn) lichaam, het lichaam als een tuin, de binnenkant wordt een buitenkant en de buitenkant een binnenkant. HortusCorpus is hokuspokus, de catechismus van mijn magie”. Fabre is begaan met het leven in zijn algemeenheid en is gefascineerd door de cyclus van leven en dood en verwonderd over het functioneren van het lichaam. Het corpus is onderwerp van onderzoek voor de kunstenaar, hij stelt o.a. de vraag ‘is the brain the most sexy part of the body?

 

De man die …

 

In de meeste kunstwerken is het conterfeitsel van Fabre te ontwaren, maar de alom aanwezigheid van zijn verschijning maakt het toch onpersoonlijk, alsof het om een acteur gaat in steeds wisselende rollen. De kunstenaar is gedoemd zichzelf te herhalen vindt Fabre. Niet alleen reproduceert of spiegelt Fabre zich voortdurend in zijn beelden, veel van die werken zijn ook spiegelend, en daarmee zelf weer herhalend, repeterend. Zoals de spiegelneuronen in het brein, dat sexy onderdeel, ook hun omgeving spiegelen. En door dat spiegelen begrijpen wij elkaar, is er compassie en empathie.

 

 

 

 

 

 

 


 

Museum Kröller Müller,  Otterlo, de Hoge Veluwe:   Wikipedia

 

Foto’s:  mei 2011

 

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

 

Startpagina tentoonstelling Fabre 2011 in het Kröller Müller