Mbulu Ngulu 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mbulu Ngulu door Alexander Schabracq, 1991

 

Schabracq plaatste een uitbundige sculptuur op een peperbus aan het begin van de Czaar Peterstraat. Publex wilde zijn affiches niet onder het beeld plakken.

 

 

Korenmolen

 

In de achtergrond staat de stellingmolen ‘De Gooyer’. Deze molen is de laatste van een aantal korenmolens die van de 17e tot eind 19e eeuw op de bolwerken van de Buitensingelgracht stonden. Destijds stonden ze aan de rand van de stad en vingen daar voldoende wind. De molen wordt al genoemd in de 16e eeuw. Na verwoesting, wederopbouw en een aantal verplaatsingen is de molen uiteindelijk in 1814 op de stenen voet van een in 1812 afgebroken watermolen op de Funenkade gezet. Tijdens de storm van 13 november 1972 verloor de molen zijn wieken, jaren later werden ze gerestaureerd. De molen dankte zijn naam aan de uitkijk over Het Gooi.

 

 


 

Mbulu Ngulu 

 

In de West-Afrikaanse beeldenkunst is de 'mbulu-ngulu'  een reliekhouder en –beschermer en wordt op een mand met de resten van een voorouder geplaatst. Het beeld belichaamt de vooroudergeest; het is geen representatie of portret, maar een abstracte evocatie van de voorouder: de vooroudergeest zelf, een bovennatuurlijk wezen, en zijn verblijfplaats. De term 'mbulu ngulu' betekent letterlijk 'verbeelding van de geest van de dode'.

 

Het grote hoofd, algemeen in West-Afrikaanse beeldenkunst, reflecteert het geloof in de concentratie van de spirituele krachten in het hoofd. De rest van de figuur stelt een symbolische representatie van het menselijke lichaam voor . Het gat in het lichaam zou de desintegratie van het lichaam na de dood symboliseren. Aangezien in Afrikaanse beelden zelden ornamentiek puur esthetisch wordt toegepast, hebben de versieringen op het beeld eveneens een symboliek. De uitsteeksels van het hoofd verwijzen naar de uitstraling van de geest, als een soort aureool.

 

(bron: Stichting Volkenkundige Collectie Nederland)

 

 

                                   

 

                                Mickael Bete Selassie, 2005

 

 


 

Alexander Schabracq (1957)

 

Hoewel zijn naam visioenen van verre oorden oproept, is de kunstenaar Alexander Schabracq een geboren Nederlander (Amsterdam). Maar ook zijn ruimtelijke objecten roepen exotische zinnebeelden op: kleurige totempalen, bakens, vreemde wezens. En dat is wel in lijn met zijn artistieke afkomst: Schabracq laat zich inspireren door surrealisme en primitieve, niet-westerse kunst. Hij is gelauwerd als exponent van de postmodernistische beweging en maakt assemblages met wonderlijke ongerijmde combinaties, gebruikt ook vaak neon.

 

De toeschouwer ontwaart hoe Schabracq allerlei alledaagse materialen verwerkt, zoals lampen, fietskettingen, flessen, veren, mandjes, touw. Alles gevonden en verzameld, ogenschijnlijk toevallig in één geheel geconstrueerd tot een resultaat dat altijd nieuw, verrassend, grensverleggend is. Want wie Schabracq ontdekt, ervaart hoe zijn werk zelfstandigheid verkrijgt in haast herkenbare objecten, een bijzondere synthese.

 

 

 

                      

 

 

 


 

Oostenburgergracht  / Czaar Peterstraat

 

Foto’s: april 2006 en februari 2007

 

 

Startpagina Buitenbeeldinbeeld

 

Buitenbeelden in Amsterdam Centrum

 

Buitenbeelden in Amsterdam: het mensbeeld